Danny Weber
10:02 14-11-2025
© A. Krivonosov
Lees over Xiaomi-smartphones: HyperOS-advertenties, hardnekkige voorgeïnstalleerde apps, onduidelijke modelnamen, Leica-samenwerking en slimme flashsales.
Xiaomi bouwt al jaren een brede schare fans op een mix van krachtige hardware, vooruitstrevende technologie en prijzen die binnen bereik blijven. De smartphones vallen vaak op als de beste koop in hun segment, maar ze brengen ook eigenaardigheden mee die gemengde reacties oproepen. Veel bezitters erkennen dat de sterke prijs-prestatieverhouding gepaard gaat met merkgewoontes die zelfs trouwe volgers op de proef zetten.
Een van de meest besproken kenmerken is de aanwezigheid van advertenties in HyperOS. Ze duiken op in systeemapps en zelfs in het instellingenmenu, wat het gevoel van eigen regie en privacy aantast. Officieel helpen deze integraties om de prijs laag te houden; in de praktijk voelt het alsof je telefoon deels verandert in reclameterrein. Je kunt de banners uitschakelen, maar die optie zit diep weggestopt. Het geeft de indruk van bewust aangebrachte drempels en maakt de dunne scheidslijn zichtbaar tussen betaalbaarheid en ongemakkelijke ruilvoorwaarden.
Bijna elke nieuwe Xiaomi-telefoon wordt geleverd met een pakket voorgeïnstalleerde software. De eerste opwinding kan snel wegvallen als het startscherm al vol staat met games, partnerservices en systeemaanbevelingen. Ook na het verwijderen komt een deel na een update soms stilletjes terug. Voor Xiaomi is het een manier om kosten te drukken; voor gebruikers voelt het al gauw als een inbreuk op hun persoonlijke ruimte. De enthousiastengemeenschap reageert door tools te bouwen die de extra’s veilig kunnen verwijderen, wat tegelijk laat zien hoe veerkrachtig die fanbasis is.
De modelreeks van Xiaomi is al langer voer voor grapjes. Zelfs doorgewinterde reviewers zuchten wanneer ze het verschil moeten uitleggen tussen Redmi Note, de Xiaomi T-serie en POCO. Het zorgt voor verwarring, maar maakt het mogelijk om in verschillende markten in feite hetzelfde toestel onder andere namen te verkopen. Voor veel kopers verandert die strategie in een puzzel: wat in China onder één label verschijnt, staat in Europa soms onder een totaal andere naam in de schappen. Zelfs winkelmedewerkers moeten dan geregeld uitzoeken wat er precies achter een nieuwe index schuilgaat.
Toen Xiaomi wereldwijd uitbreidde, leunde het bedrijf zwaar op tijdelijke acties om schaarste te suggereren. Aanvankelijk werkte dat uitstekend, maar later kreeg de reputatie een knauw. In het Verenigd Koninkrijk was er een spraakmakend voorbeeld: een £1-actie met slechts een handjevol telefoons. Voor veel shoppers werd dit hét symbool van vraagsturing. Sindsdien zet het bedrijf dergelijke stunts voorzichtiger in, al blijft die herinnering aan het merk kleven.
De samenwerking met Leica was een duidelijke poging om smartphonefotografie op te tillen en de vlaggenschepen een herkenbare signatuur te geven. De camera’s leveren inderdaad expressievere, meer artistieke beelden, maar de discussie over de echte bijdrage van Leica is niet verstomd. Sceptici wijzen op de opvallende tegenstelling dat Leica’s LUX-app exclusief beschikbaar is voor iPhone-gebruikers. Toch onderstreept de samenwerking dat Xiaomi de ambitie heeft om los te komen van het stempel van budgetmerk.
Xiaomi blijft een merk dat knap laveert tussen betaalbare prijzen en indrukwekkende mogelijkheden. De telefoons behoren nog steeds tot de sterkste prijs-kwaliteitproposities, maar die aantrekkingskracht komt vaak met eigenschappen die zelfs geduldige gebruikers kunnen irriteren. De volgende stap hangt ervan af of het bedrijf kan bewijzen dat hoge waarde niet onlosmakelijk verbonden is met concessies aan gemak of aan het gevoel van eerlijke omgang met de koper.