AI-satellieten en maanfabrieken: Elon Musks plan voor schaalbare rekenkracht

Elon Musk schuift een radicaal idee naar voren om de AI-capaciteit uit te breiden: verplaats de rekenkracht naar de ruimte. Het plan draait om satellieten met ingebouwde AI die alleen de eindresultaten terugsturen, vanuit een zon-synchrone baan met het oog op lage latentie. Volgens hem kan dit binnen drie jaar uitgroeien tot de goedkoopste manier om wat hij een AI-bitstream noemt te genereren, en binnen vier jaar de snelst opschaalbare route worden. De timing laat weinig ruimte voor aarzeling.

Vervolgens gaat de lat omhoog. Musk stelt dat het op aarde steeds lastiger wordt om toegankelijke stroom te vinden voor groeiende clusters en oppert daarom om jaarlijks een miljoen ton aan satellieten te lanceren. Als elke eenheid circa 100 kW meevoert, komt zijn rekensom uit op een jaarlijkse toevoeging van grofweg 100 GW aan rekenvermogen—naar eigen zeggen zonder operationele of onderhoudskosten. Het is een ambitieus cijfer, en juist die eenvoud in de berekening prikkelt én roept vragen op.

De volgende stap in zijn schets: satellietfabrieken op de maan bouwen en een elektromagnetische accelerator—feitelijk een railgun—gebruiken om AI-satellieten zonder raketten tot ontsnappingssnelheid te brengen. In het eindbeeld wil hij opschalen naar meer dan 100 terawatt aan AI-capaciteit per jaar en zo tastbare stappen zetten richting een Type II-beschaving op de Kardashev-schaal. De visie springt van baanhardware naar maanindustrie en klinkt minder als een gedachtenoefening en meer als een draaiboek.

In een apart bericht voegde hij toe dat, als de maan fabrieken, robots en grootschalige accelerators zou huisvesten die de cyclus van productie tot uitrol sluiten, het systeem theoretisch zonder traditioneel geld kan functioneren, met een economie die in watts en tonnen wordt gemeten en in essentie autonoom draait. In die framing krijgt het hele plan het karakter van een aanpak die het engineeringprobleem voorop zet.