In Tripoli, Libië, kwam een zending Nokia-telefoons uit 2010 pas na 16 jaar aan. Een voorbeeld van oorlogsstagnatie en kansen voor retroverzamelaars.
© A. Krivonosov
Een bijna absurd, maar onthullend voorval in Libië legt de hardnekkige naschokken van instabiliteit bloot. In Tripoli kreeg een lokale telefoonverkoper onverwacht een zending Nokia-toestellen binnen die al in 2010 was besteld. Nadat in 2011 de burgeroorlog uitbrak—waardoor infrastructuur werd ontwricht, logistiek bevroor en de douane stokte—bleef de partij zestien jaar in een magazijn liggen voordat die de koper alsnog bereikte.
In de dozen zaten klassieke Nokias met toetsen, ooit het summum van mobiele technologie. De lading omvatte muziekgeoriënteerde modellen en toestellen uit de Nokia Communicator-serie, die destijds status en een plek in de zakenelite symboliseerden. Nu hopeloos verouderd, maakte het de winkelier aan het lachen toen hij ze uitpakte; hij merkte schertsend op dat ze net zo goed museumstukken hadden kunnen zijn.
De ironie werd nog groter doordat afzender en ontvanger zich in dezelfde stad bevinden, op slechts enkele kilometers van elkaar. Toch had de vracht zestien jaar nodig om die korte afstand af te leggen. Veel mensen wijten de uitzonderlijke vertraging aan de nagenoeg volledige stilstand van overheid en vervoer tijdens de gevechten—een scherpe herinnering aan hoe snel dagelijkse systemen vastlopen zodra instituties wankelen.
Beelden van het uitpakken verspreidden zich snel op sociale media en leverden levendige reacties op. Sommigen, hoorbaar met een bittere ondertoon, wezen erop hoe diep oorlog het gewone leven en zaken doen kan ontsporen. Anderen zagen onverwachte commerciële kansen: met de opleving van interesse in retro-elektronica zouden zulke telefoons gewild kunnen zijn op de internationale verzamelaarsmarkt. Gebruikers grapten ook dat het ontbreken van trackingmodules deze toestellen juist nu aantrekkelijk maakt, terwijl weer anderen betoogden dat verkoop in het buitenland inmiddels meer kan opleveren dan wanneer ze destijds in 2010 waren verkocht.
Het tafereel voelt als een opengebroken tijdcapsule—een teken dat, na jaren van onrust, zelfs een korte bezorging kan verworden tot een wachttijd van zestien jaar.